بستگی به آدمش داره! برای یکی، دو تا لازمه و برای یکی، سه تا! ولی برای من یه دونه‌ش هم کار می‌کنه.

متین همیشه یه بسته توی کیفش داره. می‌رم سر کیفش و برش می‌دارم. بزرگتر از قبلیهاست. شک دارم یه دونه بخورم یا دوتا اما چون بزرگه یه دونه می‌خورم و لیوان آب هم روش!

خیلی زود اثرش رو می‌ذاره.

اول حال و روزم بهتر می‌شه. بعد سرم سنگین می‌شه و یواش یواش حس می‌کنم دنیای دور و برم ساکت می‌شه و زمان کندتر می‌گذره و ذهنم خالی می‌شه و بعد آروم خوابم می‌بره .

یه خواب آروم و طولانی...

پ.ن1: فعلاْ ذهنم ساکت و خالیه و چیزی پیدا نمی‌کنم که از توش دربیارم و باهاش این جا رو خط‌خطی کنم.

پ.ن2: اگه خدا بخواد و قسمت بشه امروز کوکوی کبوتران حرم رو ببینیم فردا بعد از مدتها یه پست فرهنگی داریم.

پ.ن3: از نظراتی که برای پست قبل گذاشتین واقعا ممنونم. اگه در موردش نظری داشتین یا رمز رو می‌خواستین همون جا کامنت بذارین. در مورد تصمیمی که مریم و میثم در مورد رابطه‌شون می‌گیرن، دو سه روز دیگه توضیح می‌دم.

پ.ن4: دلم می‌خواد عکس کادویی که متین برای سالگردمون خریده و عکس چیزی رو که من براش خریدم، بذارم. ولی می‌ترسم یه وقت فکر کنین دارم پز می‌دم!

از در خونه که رفتم تو دیدم مریم غمگین و گریه کرده است و مامانم هم افسرده. ترس برم داشت.

نکنه سر کنکور مشکلی براش پیش اومده؟ نکنه یه تست رو جابه جا زده؟

اما نه. خوشبختانه سر کنکور اتفاق بدی براش نیفتاده بود. مشکلش این بود که معدلش رو توی اطلاعاتش کمتر از اون چیزی بود که نوشته بود و می‌ترسید همین باعث بشه رتبه‌اش چندتا این طرف و اون طرف بشه و دانشگاهشون هم حاضر نبود یه گواهی معدل بهش بده تا ببره سنجش و معدلش رو اصلاح کنه.

خلاصه کلی باهاش حرف زدم و دلداریش دادم تا یک کمی آروم شد و مامانم هم سرحال شد و دوتایی شروع کردن پرس و جو کردن از میثم.

راستش قرار بود وضعیت مریم و میثم تا بعد از کنکور مریم در حالت تعلیق قرار بگیره و بعد از اون دوباره توی چند جلسه بیشتر با هم صحبت کنن و همدیگه رو بشناسن و بعد به یه نتیجه‌ای برسن.

ولی...

متین می‌گه از شماها بپرسم که کار درستی کردم یا نه.  بپرسم که  گذشته‌ی آدمها و اشتباهات گذشته چقدر باید موقع ازدواج برای طرف مقابل باز بشه و ...

نظرتون چیه؟

پ.ن۱: ببخشید که اون یه تیکه رو رمزدار کردم. مجبور بودم. نمی‌خواستم بعضی از همکارها و آشناها چیزی بدونن. اگه آدرس وبلاگ یا ایمیلتون رو بدین و جز همکارها و آشناها نباشین، حتماً رمز رو براتون می‌فرستم.

پ.ن۲: نظراتی رو که به اون بخش مربوط میشه تایید نمی کنم.

پ.ن۳: خودم کلی از اینکه تونستم اینجا رو رمزدار کنم، خوشم اومد. معلومه هنوز یک کمی برنامه نویسی یادمه!

هی ساعت رو نگاه می‌کنم. اما نمی‌دونم باید منتظر چه ساعتی باشم. نمی‌دونم کنکورش کی تموم می‌شه. دلم شور می‌زنه. دلم می‌خواد اولین نفری باشم که بعد کنکور باهاش حرف می‌زنه.

دلم می‌خواد همین امروز یه برنامه‌ای بذارم و ببرمش بیرون. توی این مدت خیلی خسته شده. دلم می خواد دو سه روز ببرمش این ور و اون ور تا کلی بهش خوش بگذره.

کاش بشه امروز با هم بریم تئاتر. فردا هم استخر. پنجشنبه هم بازار...

خیلی وقته حس می‌کنم مریم خیلی تنهاست.

از همون روزی که من از اون خونه اومدم بیرون.

از همون روزی که وقتی مامان خونه نبود تلفن رو برداشته بود تا باهام حرف بزنه.

از همون روزی که یواشکی توی بغل من گریه کرد.

از همون روزی که با شوق زنگ زد تا خوشحالیش رو با من قسمت کنه.

من و مریم توی بچه‌گیمون مثل هر دوتا خواهر دیگه‌ای خیلی با هم دعوا مرافعه داشتیم. اونقدر که مامان همیشه می‌گفت یعنی می‌شه من زنده باشم و ببینم شما دو تا یه روز با هم مهربونین؟

اما یواش یواش با هم خوب شدیم.

از همون موقعی که فهمیدیم به هم دیگه نیاز داریم.

از همون موقعی که فهمیدیم یه حرفهایی هست که باید برای یه نفر گفت.

از همون موقعی که فهمیدیم مامان شنونده و دوست خوبی نیست.

از همون موقعی که فهمیدیم رازنگهدار خوبی برای همدیگه هستیم.

حالا خیلی از اون سالها می‌گذره. من و مریم حالا دوستهای خیلی خوبی برای هم هستیم و با تمام اختلافهایی که با هم داریم همدیگه رو خوب درک می‌کنیم.  

خیلی دلم می‌خواد مریم یه شریک خیلی خیلی خوب برای زندگیش پیدا کنه و تنهاییش رو با یکی قسمت کنه. و البته خیلی دلم می‌خواد توی کنکورش موفق باشه.

کاش می‌دونستم کنکور کی تموم می‌شه...

کاش امروز بارون بباره.

کاش خدا دوباره خاطره‌ی اون معجزه رو برامون زنده کنه...

کاش امروز بارون بباره.

و من و تو به یاد بیاریم که سه سال پیش توی یه همچین روزی چه عهدی با هم بستیم...

واقعاً شرم آوره که بیست و شیش سال از خدا عمر گرفتم و هر سال دو سه بار رفتم اصفهان ولی تا حالا نه چهل ستون رو دیده بودم و نه کلیسای وانک رو و نه مسجد شیخ لطف الله و نه حتی باغ پرندگان رو و نه خیلی جاهای دیگه رو.

واقعاً شرم آوره. تازه اسم خودم رو هم گذاشتم اصفهانی و یه پسوند هم که اصفهانی بودنم رو نشون می‌ده گذاشتم ته فامیلیم!

زیاد دوست ندارم وارد جزئیات سفر بشم و مو به مو همه چیز رو تعریف کنم. اما در کل هفتمین سفر مشترکمون توی سومین سالگرد مهمترین اتفاق زندگیمون چیز خوبی از آب در اومد و کلی حال و هوامون رو عوض کرد.

عکسهای زیادی هم گرفتیم که به مرور می‌ذارم توی قاب عکس. اما امروز هم برای جبران کم حرفیم بعضی از عکسها رو با سایز کوچیک می‌ذارم اینجا و برای توجیه خودمم که شده عنوان این نوشته رو می‌ذارم اصفهان به روایت تصویر...

پ.ن1: متین! دوست دارم تو این سفر رو از دید خودت بازنویسی کنی.

پ.ن2: تینا! کی گزت رو برات بیارم؟

پ.ن۳: این جا شمعی هم سوغاتی متینه برای من!